दुर्गे दुर्घट भारी तुजविण संसारी। अनाथनाथे अंबे करुणा विस्तारी॥ वारी वारी जन्ममरणाते वारी। हारी पडलो आता संकट निवारी ॥ १ ॥
Durge durghat bhaaree tujavin sansaaree| Anaathanaathe ambe karunaa vistaaree|| Vaaree vaaree janmamaranaate vaaree| Haaree padalo aataa sankat nivaaree||1||
जय देवी जय देवी महिषासुरमथिनी। सुरवर ईश्वर वरदे तारक संजीवनी॥
Jay devee jay devee mahishaasuramathinee| Suravar eeshvar varade taarak sanjeevanee||
त्रिभुवनभुवनी पाहता तुज ऐसी नाही। चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही॥ साही विवाद करिता पडले प्रवाही। ते तू भक्तांलागी पावसि लवलाही ॥ २ ॥
Tribhuvanabhuvanee paahataa tuj aisee naahee| Chaaree shramale parantu na bolave kaahee|| Saahee vivaad karitaa padale pravaahee| Te too bhaktaanlaagee paavasi lavalaahee||2||
प्रसन्नवदने प्रसन्न होसी निजदासा। क्लेशांपासुनि सोडवि तोडी भवपाशा॥ अंबे तुजवाचून कोण पुरविल आशा। नरहरि तल्लिन झाला पदपंकजलेशा ॥ ३ ॥
Prasannavadane prasanna hosee nijadaasaa| Kleshaampaasuni sodavi todee bhavapaashaa|| Ambe tujavaachoon kon puravil aashaa| Narahari tallin jhaalaa padapankajaleshaa||3||